Is stilte onverkoopbaar?

Ik leef in een spannende tijd. Een tijd waarin van alles gebeurt. Vol met activiteit, verbetering en overleg. Een tijd waarin alles bedacht wordt, een doel heeft en een strategie krijgt. Een wereld vol doeners. Vol actie en doorpakken. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat staan we aan. We bewegen snel van opdracht naar opdracht. De aandacht gericht op de weg naar morgen. We verbeteren, evalueren, peinzen en maken alles concreet.

Ik leef in een spannend tijd. Een tijd waarin we onszelf collectief uitputten. Met hoofden vol zorgen en beslommering. Waar niets meer eenvoudig, spontaan of natuurlijk is. Waar onze onrust dicteert dat alles tegelijkertijd moet en we nooit echt de tijd hebben. Een tijd waarin geen ruimte is voor aandachtig luisteren naar wat er hier en nu al is. Waar we elkaar aansteken met onze stress en halve aanwezigheid.

Ik leef in een spannende tijd. Een tijd waar we allemaal zien en begrijpen dat we te druk zijn, te onrustig en te ongeduldig. Waar de kranten bol staan van de gevolgen van ons onevenwichtige levensritme. Van stress epidemie tot klimaatverandering. Een tijd waar we fysiek beginnen te ervaren dat de aarde rond draait en de tijd aan dezelfde cyclische beweging onderhevig is.

En toch staan we niet stil. Is het gek om aandacht te geven aan stilte, rust en nietsdoen. Komt het niet bij ons op dat we vorm kunnen geven aan een diepe behoefte rust en evenwicht in te bouwen in ons jachtige bestaan. We stellen het liever uit.

Ik leef in een spannend tijd. In mijn werk als stilte-ontwerper hoor ik de mensen om mij heen praten over een groeiende behoefte aan vertraging, rust en meer tijd. En tegelijkertijd is mijn vak moeilijk om te kopen. Is er meestal geen tijd, geen geld noch aandacht voor. Wat een geweldige paradox. En wat te doen? Of niet te doen?

Ik wacht het rustig af.