Verslaafd aan vooruitgang

000 visie onthaasten.png

“The hurrier I go, the behinder I get.” zegt het witte konijn in Alice in Wonderland. Deze prachtige paradox laten de naakte leegte zien achter ons vooruitgangsdenken. Het stelt de vraag waar we in al onze drukte naar op weg zijn. Terwijl we letterlijk sneller door de straten lopen, is de vraag waarheen nauwelijks onderzocht. Ons vooruitgangsdenken is zo diep binnengedrongen in het wezen van onze maatschappij dat het een doel op zichzelf is. We zijn druk om het druk zijn. Vol plannen en strategieën om voortuit te kunnen. Want vooruit is waar we zo snel mogelijk willen zijn.

We liggen collectief wakker van onze zelf geprojecteerde toekomsten. We hebben onze mond vol van duurzaamheid maar ook daarbij is ons spreken angstig en gehaast. Hoogademend stapelen we zelfs in onze ‘vrije tijd’ de activiteiten op elkaar. Er is geen moment van stilstand en doelloos zijn. Zelfs de schaarse momenten van ontspanning hebben het karakter van een activiteit om ‘er’ beter in te worden. We zijn verslaafd aan vooruitgang. Aan later. Morgen. Meer. We rennen met ze allen weg van het hier en nu. Van wat er is en van onszelf. Zoals Leo Tolstoi het beschrijft in Oorlog en Vrede. “He was always in a hurry to get where he was not.”