We weten niet hoe we moeten stoppen.

Misschien is het wel het allermoeilijkste. Stilstaan, stoppen, nadenken, kijken zonder direct te handelen. Onderzoeken hoe we de wereld waarnemen en onze handelingen kiezen. Deze ‘capacity to suspend’ - zoals Otto Scharmer dit noemt - vraagt om een bijzondere kwaliteit. De wil en het vermogen om jezelf te verwijderen uit de ‘habitual stream of thoughts’.

Helaas weten we niet meer zo goed hoe we moeten stoppen. En willen we het vaak ook niet. De grootste uitdaging in organisaties is vaak “the frenetic pace many people feel compelled to maintain.’  Management teams hebben geen idee hoe ze moeten stoppen. Laat staan dat ze weten hoe ze deze ‘suspension’ kunnen integreren in de dagelijkse gang van zaken. 

Dit onvermogen is een groot verlies. Juist het stilstaan en onbevooroordeeld kijken maakt dieper inzicht en creativiteit wakker. “Breakthroughs come when people take the time to stop and examine their assumptions“  stellen Peter Senge et al. in het boek “Presence“. En  juist deze ‘suspension’ kan ons in contact brengen met een diepere menselijkheid waar ons oppervlakkige, angstige denken zich kan laven aan liefde, vrede en rust.